Perahera

Perahera

6 uur lang hobbelden we in de bus van Sigiriya naar Kandy. Dat deze rit zolang duurde was de buschauffeur niet te verwijten. Onze chauffeur had de vaart er goed in. De enorme drukte bij Kandy wist hij alleen niet te omzeilen en zorgde dus voor de flinke vertraging. Heel de bevolking van Sri Lanka was op weg naar Kandy. De laatste 3 dagen van de Perahera zijn aangebroken wat ook de meest indrukwekkende dagen van het festival zijn!

Om 14:00uur, iets (3uur) later dan gepland, checkten we in bij een internaat voor boeddhisten, dat tijdelijk als hotel fungeert. We werden dolenthousiast welkom geheten door een man die een weekje als balie medewerker dient. Vol enthousiasme en trotst vertelde hij alles over de Perahera, dat het grootste religieuze festival ter wereld is! Er staat ons wat bijzonders te verwachten!

Toen we de balie medewerker vroegen waar wij een betaalbaar plekje konden reserveren om dit festival te gaan zien, reageert hij wat verontwaardigd. Hoe kan je nou onze cultuur ervaren als je tussen de toeristen gaat zitten!! Een goeie vraag vonden wij.

Al vier(!!) uur lang stonden we te wachten, het begon te druppelen, ik kreeg last van allerlei spieren, de gespreksstof met onze buren raakte op, het druppelen werd erger. Mijn gedachten gaan naar de balie medewerker, ik kon hem wel schieten! Daarna dwaalden mijn gedachten naar de zitplaatsen met dak boven het hoofd, speciaal voor toeristen, onbetaalbaar voor lokalen. Net wanneer ik Manon wil voorstellen opzoek te gaan naar een toeristen plek, gaat het druppelen over in een tropische regenbui. Overal gaan de parapluutjes de lucht in en wij krijgen van alle kanten paraplu’s aangeboden (en weer een handje vol pinda’s). Een gezinnetje moet dichter naar elkaar toe kruipen om droog te blijven zodat ze twee paraplu’s aan ons konden uitlenen, hoe lief is dat!! Weggaan naar een toeristenplek was geen optie meer.

Het regenen stopt, eerder gemaakte foto’s van onze rondreis worden door onze buren bekeken, er wordt gelachen als wij onze Sri Lankaanse woordenschat proberen uit te breiden, de straten worden afgezet, in prachtige oranje gewaden lopen monniken naar de eretribune, het kan elk moment gaan beginnen! Een militair begint te roepen en fluiten naar ons, wij mogen helemaal vooraan gaan zitten!!

We komen voor een leraar Engels te zitten. De kinderen worden aangemoedigd om praktijk ervaring op doen. In schattige schriftjes worden onze namen opgeschreven, en alle antwoorden die wij op hun vragen geven. We zijn niet getrouwd, komen uit Nederland, lievelingskleuren zijn blauw en roze, lievelingseten Pizza, leeftijd 26 en 28, geen huisdieren… Het laatste halfuurtje wachten vloog voorbij!

Perahera

Toen wij zittend op ons plastic zijltje tussen de lokalen in, duizenden dansers, duizenden drummers en tientallen versierde olifanten voorbij zagen komen wisten we dat dit een unieke ervaring was. Maar toen, begeleid door vele vuurdragers 3 statige olifanten met op de middelste olifant de tand van de Boeddha voorbijkwam voelden wij ons zo bijzonder!! iedereen ging staan en begon te bidden.

De Perahera moet je niet alleen zien, je moet het ervaren!! Zou jij al dat wachten ervoor over hebben?

Perahera

Perahera

Perahera

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *