Wat een busrit

wat een busritWat een busrit. De buschauffeur rijdt alsof zijn leven ervan afhangt, tegemoetkomend verkeer wordt de berm in gedwongen, met één hand continu op de claxon en de andere hand aan het stuur vliegen we door de bochten. In Sri Lanka geldt op de weg, rood is de kleur van gevaar. De bussen zijn knal rood!

Boven het hoofd van de buschauffeur hangen stickers van alle hindoe goden. De vele knipperende lampjes eromheen laten hun aanwezigheid nog meer opvallen. Uit de vele speakers die de bus rijk is, knalt vrolijke opzwepende muziek. Verder lijkt de bus niet in opperste staat. De hoeveelheid deuken in de bumpers en de grote krassen aan de zijkanten doet ons vermoeden dat de chauffeur er niet heel zuinig op is. Later blijkt dit inderdaad waar te zijn. De remmen en het gaspedaal functioneren wonderbaarlijk goed, nouja, het diep intrappen van het gaspedaal resulteert in veel geluid, nog meer zwarte rook en een trage versnelling.

Het is de drukste bus waar we tot nu toe zijn ingestapt en dus moeten we staan. Manon krijgt een plaatsje aangeboden van een oudere dame maar besluit ook te blijven staan, zo erg was dat namelijk niet. Tot er bij het volgende station heel wat mensen bij kwamen. Het hele middenpad werd volgeduwd. Met beide handen hielden we ons vast aan de rails van het plafond.

wat een busrit

Onze rit duurt zo’n 6 uur! Langzaam laten we de heuvels van Ella achter ons en komen we aan op de kustweg die we tot aan onze eindbestemming Galle zullen volgen. De rit verloopt vanaf hier wat rustiger, de weg is vanaf nu recht toe recht aan en de drukte neemt af. Naar een paar stations komt er een bankje vrij en hebben we een zitplaatsje. De rit lijkt toch nog comfortabel te verlopen. We zitten achter een broertje en zusje van een jaar of 8. Onze raam hebben we wagenwijd opengedaan. Voortdurend worden dorpen afgewisseld door mooie uitzichten over zee, palmbomen en strand. Toch genieten zo’n busreis…

Op de stoelen voor ons zien we het zusje over het broertje heen kruipen naar het raam. Voordat we het doorhebben waaien stukken braaksel via ons raam naar binnen om op onze kleren en tas te landen. BAH wat een busrit!!!

Please follow and like us:

4 gedachten over “Wat een busrit

  1. Yvonne schreef:

    Ah, de bus in Sri Lanka… zo gaat dat dus daar ook… Gelukkig had ik voor ons (met 2 jonge kinderen) voor dit stuk van onze geplande route een auto met chauffeur in gedachten. ;) Leuk verhaal, dat wel… vanaf mij veilige bank in NL, heb er meteen een beeld bij, na anderhalf jaar door Azië reizen met bussen en treinen.

    • Erwin_Manon schreef:

      Een goede keus om voor dit stuk een auto met chauffeur te huren. Scheelt waarschijnlijk sowieso 2 misselijke buikjes ;). Toch grappig dat overal in Azië de rijstijl onder de buschauffeurs zo enthousiast is… Op Sri Lanka zijn meerdere busmaatschappijen, de chauffeurs werken vaak op provisie basis. Hoe vaker ze heen en weer scheuren hoe meer inkomsten ze hebben. De privé chauffeurs rijden over het algemeen zeer goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *